Evilman, Ik snap je 'ongerustheid, maar zo werkt het, gelukkig, niet.
Het is een heel complex iets. Ze heeft en kei van een spycholoog. Die heeft haar voor 95% onder controle, maar de hevigheid van de aanvallen vóór ze wist dat ze naar het CIOS kon, kon hij ook niet verklaren.
We kwamen er met z'n allen pas achter wat die hevige aanvallen veroorzaakten, toen ze de brief van het CIOS las dat ze door was. Ze wilde wel naar het CIOS, maar doordat ze op de wachtlijst kwam, heeft ze het van zich 'afgezet'. Dacht ze... Daarmee had ze geen echte richting en doel meer voor zichzelf, wat ontaarde in innerlijke onrust en dus zware aanvallen.
Ze las die brief, heeft een kwartiertje zitten huilen en in één klap waren alle aanvallen als sneeuw voor de zon verdewenen. Weg rolstoel, weg stok. Haar 'normale' tics bleven over.
Als ze zich trouwens moet inspannen en concentreren, kan ze die aanvallen, normaal gesproken, uitstellen en/of verplaatsen naar een lichaamsdeel waar het 'beter' uitkomt. Dat kost echter enorm veel energie.
Sporten heeft een zeer positief effect op haar rust. Doordat ze haar energie, wat die emoties en spanningen opwekken, kwijt kan raken in de sport, krijgt ze nagenoeg geen aanvallen.
Ook als ze met haar paard bezig is heeft ze geen tics. Op de fiets naar huis komen de tics dan weer terug. Heel bizar!
Wij denken zelfs dat ze door deze sportopleiding, en daarmee een doel en richting in haar leven, de ergste periode van aanvallen achter zich kan laten.
Uiteraard blijft ze er altijd gevoelig voor.
Op dit moment kan iemand die haar niet zo goed kent als ons, zelfs haar opa en oma niet, niet zien dat ze 'iets heeft'. Ook haar naaste familie heeft geen idee hoe erg die aanvallen kunnen zijn. Gelukkig maar.
Het is misschien een té uitgebreid niet ter zake doent antwoord geworden, maar het is heel complex en ook ik wil wel eens even spuien
