Aha.. da's wel makkelijk te onthouden: HFmax = VO2max.
Ik heb nog nooit een hogere hartslag dan 172 gezien, dus vandaar de extrapolatie naar 175.
 
Wat wel zo is: in tijden van extreme stress, hoeft de inspanning geeneens zo hoog te zijn om een hoge hartslag te halen. Zei al, bij PBP had ik wegens gierende stress uren achtereen een hartslag  van ruim 160bpm. Daarentegen, na ongeveer 400km was die met geen mogelijkheid boven 130 uit te krijgen , terwijl de snelheid hoegenaamd niet was afgenomen. Dus de mix van KH/vet verbranding was volledig gewijzigd.
 
Vandaag toch maar in het belang van de wetenschap (en het te veel aan gisteren reeds ingenomen kcals/KH) gelopen. 0,1 km/u hoger begonnen. 
 Na ongeveer 5 min onder 130 te hebben gezeten, steeg de hartslag naar 145, om vervolgens rond 148-153 te blijven hangen.
Heel apart : elke verhoging van 0,1 km/u als resultaat dat hartslag naar 153 ging om dan naar 148 terug te zakken.
Na het steeds verder ophogen werd het 150-153 . Tegen het eind kwam het dan heel even op 156 maar dat was het dan.
 
Denk dat dit toch een teken is dat het niet goed is om dit zo vaak te doen.. dus proefondervindelijk bewijs dat 1x per 4 dagen genoeg is. Anders had die hartslag wel naar ruim 160 door kunnen stijgen. Kan me nl. niet voorstellen dat conditieverbetering al zo snel optreedt.. of?
 

Idd, Als je je hartslag niet meer omhoog krijgt dan betekent dat dat je ofwel teveel doet, ofwel dat je voeding niet in orde is.
Het is in ieder geval een teken aan de wand.

Nee, helaas klopt dat niet (VO2max=HFmax), de VO2 max hangt ook nog af van allerlei andere dingen zoals hoeveel zuurstof je lingen in het bloed kunnen krijgen, hoeveel hemoglobine je in je rooie bloedcellen hebt, etcetera. Er is wel een goede relatie tussen de twee. Bij 65% van de VO2max zit je op ca 80% van de HFmax, en dat is de grenswaarde waarboven de vetverbranding afneemt en je lactaat oploopt. Ook wel bekend als de konditiezone of hijgdrempel.

Espi: Denk dat dit toch een teken is dat het niet goed is om dit zo vaak te doen.. dus proefondervindelijk bewijs dat 1x per 4 dagen genoeg is. Anders had die hartslag wel naar ruim 160 door kunnen stijgen. Kan me nl. niet voorstellen dat conditieverbetering al zo snel optreedt.. of?

Konditieverbetering houdt in dat je bij dezelfde harstslag meer presteert.

Het kan meerdere dingen betekenen
1 te veel doen
2 meer vetverbranding = lagere hartslag bij zelfde inspanning
 
Daar de training zelf heel goed ging muv 1 incidentje, denk ik toch dat punt 2 eerder speelt dan punt 1. Toch?

Tuurlijk, het kan. Maar je hartslag simpelweg niet omhoog krijgen bij zwaardere inspanningen duidt meestal op het eerste.
 
Aangezien de VO2max een theoretische waarde is hangt dat niet af van je longinhoud, hemoglobine,.... Ze zitten er namelijk al in vervat.
Het is namelijk hoeveel zuurstof je lichaam maximaal kan opnemen in gebruiken in je spieren. Dus er is al met al die variabelen al rekening gehouden.
Zie VO2piek...

Maar wat ik wou zeggen: VO2max speelt een hoofdrol in sport en trainingen. Het wordt daar gebruikt als meetbare en trainbare variabele. Dus als je zonder verdere toelichting over VO2max praat, dan heb je het niet over het genetisch maximaal haalbare, maar over een momentopname, je huidige VO2max, of een streefwaarde voor een trainingsperiode. Je genetische maximum wordt dan je VO2maxmax of zo, maar eigenlijk heb je daar niet zo veel aan.

Het is nooit zo dat je kan zeggen "ik zit aan mijn vo2maxmax, ik ben er, ik stop met trainen!". Je moet het dan altijd nog zo zien te houden om op de andere variabelen nog beter te kunnen worden. Dus het is een gegeven, maar het stuurt niet. Huidige VO2max stuurt wel. 

Voor serieus trainende duuratleten geldt dus na zeg een jaar al zo goed als: VO2max=genetische VO2max
Heb nooit gezegd dat je dan moet stoppen met trainen, alleen is op VO2max gerichte training dan niet meer zo zinvol en dat is ook precies wat je terug ziet in de trainingsindeling bij duursporten (bij hardlopen al vanaf 800m) voor gevorderde atleten waar het accent voor het overgrote gedeelte ligt op lactaatdrempel en efficiency trainingen. VO2max wordt dan min of meer als constant beschouwt en er wordt nauwelijks trainingsarbeid uitgetrokken voor de verbetering ervan (zware intervaltraingen).
 

Nee, helaas klopt dat niet (VO2max=HFmax), de VO2 max hangt ook nog af van allerlei andere dingen zoals hoeveel zuurstof je lingen in het bloed kunnen krijgen, hoeveel hemoglobine je in je rooie bloedcellen hebt, etcetera. Er is wel een goede relatie tussen de twee. Bij 65% van de VO2max zit je op ca 80% van de HFmax, en dat is de grenswaarde waarboven de vetverbranding afneemt en je lactaat oploopt. Ook wel bekend als de konditiezone of hijgdrempel.

 
VO2max=HFmax klopt wel aangezien hoeveel zuurstof je rond kunt pompen (=slagvolume x hartfrequentie) de beperkende factor is voor zuurstofopname, niet longinhoud en niet hoeveel je spieren op kunnen nemen.
Wat je Hb/Hematocriet is irrelevant want VO2max vind nog steeds plaats bij HFmax.
 

Hematocriet is toch wel relevant voor de mogelijkheid om zo dicht mogelijk bij de HFmax te komen en eveneens natuurlijk om er voor langere tijd dichtbij te blijven?

Hoe meer zuurstof je rond kunt pompen bij een bepaalde intensiteit des te aerober die inspanning wordt en des te langer vol te houden die inspanning is.
Hematocriet verandert alleen niets aan feit dat maximale zuurstofopname plaats vind bij maximale hartslag.

Marcus: Voor serieus trainende duuratleten geldt dus na zeg een jaar al zo goed als: VO2max=genetische VO2max
...
VO2max=HFmax klopt wel aangezien hoeveel zuurstof je rond kunt pompen (=slagvolume x hartfrequentie) de beperkende factor is voor zuurstofopname, niet longinhoud en niet hoeveel je spieren op kunnen nemen.
Wat je Hb/Hematocriet is irrelevant want VO2max vind nog steeds plaats bij HFmax.

Voor een volledig getrainde duuratleet heb je absoluut gelijk; voor de fitness-sektor denk ik dat het toch anders ligt. Een beginner zal bv bij kardio niet in staat zijn om alle in het bloed rondgepompte zuurstof te gebruiken omdat de spieren dat niveau gewoon nog niet aankunnen. Het hart kan dan door andere prikkels harder werken dan wat voldoende zou zijn voor de geleverde inspanning. De beperking ligt dan aan de afnamekant, niet de aanvoerkant van de zuurstof.
De training in de fitnesssektor is ook zelden gericht op op meer dan een matige prestatie in een bepaalde duursport. Dus voor wie het wil is er gewoonlijk nog zat ruimte voor verbetering.

Maar laten we het erop houden dat je de verschillende onderdelen van de zuurstofvoorziening allemaal tegelijk verbetert in een goed trainingsprogramma, en aan het eind heb je als je optimaal doortraint een VO2max die alleen met extreme training nog hoger kan worden. Het hangt ook nog van de sport af.  Zo schijnen toproeiers, langlaufers en bergklimmers idioot hoge VO2maxen te kunnen bereiken, waar ze dan wel vele jaren over doen.

(Het kan ook zijn dat mensen met een extreem hoge genetische "VO2maxmax" selektief in dat soort sporten uitkomen. Hoewel, dan  zouden ze in een minder ecxtreme sport juist gemakkelijker uitblinken dus... nou ja, daar kom ik niet uit.)

Espi: Hematocriet is toch wel relevant voor de mogelijkheid om zo dicht mogelijk bij de HFmax te komen en eveneens natuurlijk om er voor langere tijd dichtbij te blijven?

Ik heb net gelezen dat door duurtraining je hematokriet omlaag gaat, maar dat wordt gekompenseerd door de afgenomen viskositeit (stroperigheid) van het plasma.
Anders gezegd, je hebt evenveel rode bloedlichaampjes of zelfs meer, ze zitten in meer water maar dat maakt voor het zuurstoftransport niet uit.

Let op: duurtraining/konditieverbetering verhoogt dus je plasmavolume, dus je gewicht! Het verhoogt ook de brandstofvoorraadjes in lever (glykogeen) en spieren (glykogeen en ook vet), ook dat is extra gewicht.

Het hart kan dan door andere prikkels harder werken dan wat voldoende zou zijn voor de geleverde inspanning. De beperking ligt dan aan de afnamekant, niet de aanvoerkant van de zuurstof.

Dan heb je het wel over aerobe losers: couchpotato's. Mensen met minder dan zeg een maand trainingservaring. Alleen dan kan de aerobe capaciteit van spieren zo laag zijn dat ze minder zuurstof kunnen trekken dan dat er aangeleverd kan worden door het hart.

Zo schijnen toproeiers, langlaufers en bergklimmers idioot hoge VO2maxen te kunnen bereiken, waar ze dan wel vele jaren over doen.

Lijkt me stug (dat ze er langer dan zeg 2 jaar over doen om VO2max te bereiken dus). 
Voor roeiers weet ik in ieder geval dat het onzin is, verder:
Toproeiers hebben helemaal niet zo'n extreme VO2max vergeleken met andere duursporters als je het schaalt met lichaamsgewicht. Als je dat niet doet lijkt het alleen maar of ze hogere VO2max hebben omdat roeiers relatief zware duuratleten zijn en VO2max uiteraard omhoog gaat met lichaamsgewicht.

Voortgangsrapport: behalve dat de hartslag dus gisteren wat lager uit kwam dan de keer ervoor, sliep ik ook nog eens een uur langer door dan normaal.
Ergo, dit soort trainingen is dus idd een stuk vermoeiender dan je denkt.