Ik weet niet goed waar dit te posten, maar ik zit momenteel in een fase dat ik het ff allemaal niet meer weet. Zal me eerst even voorstellen want dat heb ik geloof ik nog niet gedaan.. ben een 21-jarig meisje en al enige tijd (vooral lurkend/lezend/lerend) actief op dit board.

Zo'n 3-4 jaar geleden had ik behoorlijk last van eetproblemen. Ik ben 1.75m en woog toen zo'n 74 kg. Geen overgewicht dus maar ik zat gewoon niet lekker in mn vel en wilde graag wat afvallen. De zoveelste lijnpoging sloeg door en een aantal maanden at ik bijna niets meer (gem. 300 kcal per dag ofzo) terwijl ik juist enorm veel bewoog. Ik viel in snel tempo af - daar gingen mn spieren dus, zucht - tot mn lichaam niet meer kon. Ik menstrueerde niet meer en ik dacht alleen nog maar aan eten/niet eten.

Toen ik tenslotte nog zo'n 60 kg woog kreeg ik last van eetbuien en kwam langzaam weer terug aan. Perioden van uithongeren, teveel eten en compenseren dmv lichaamsbeweging wisselden elkaar daarna een tijdlang af. Uiteindelijk wist ik daaroverheen te komen door weer normaal te gaan eten (lees: zoals ik at voordat ik begon met lijnen). Daarmee was (helaas) ook de motivatie om nog te bewegen/sporten eruit. Ik kwam terug aan tot een hoger gewicht dan waar ik mee begon - 78 kg. Een stuk meer dan me lief was dus, maar alas, ik was iig van die rotperiode af, dacht ik.

Ongeveer een half jaar geleden begon ik opnieuw met afvallen, ditmaal over een langere tijdsperiode. Ik hongerde mezelf niet meer zo extreem uit, maar ik neigde nog steeds naar te weinig eten (1100-1200 kcal). Ik hield mezelf voor dat ik dat wel zou ophogen zogauw ik op mijn streefgewicht zat. Ik zit nu inmiddels weer op 60 kg en ik wil ook niet meer afvallen, maar ophogen lijkt op een of andere manier fout te gaan tussen mijn oren   Zogauw ik boven die 1200 kcal kom voel ik me klote. Ik krijg ook weer last van eetbuien nu en ben doodsbang straks opnieuw weer aan te komen en weer alles teniet te doen. Ik weet verstandelijk gezien wel dat dit niet realistisch gedacht is maar mijn gevoel lijkt sterker te zijn in deze.

Kortom ik word gewoon ff behoorlijk moe van mezelf. Ik verwacht ook niet dat iemand even een makkelijk oplossing aandraagt ofzo.. ik weet zelf wel dat die er niet is en dat ik zelf stappen moet ondernemen om dit op te lossen. Alleen weet ik gewoonweg niet welke & hoe.

In ieder geval is het fijn even mijn hart te kunnen luchten.. al is het maar tegen een computerscherm. Het is zo rot hiermee te zitten en er met niemand over te kunnen praten die het écht snapt.

Erg vervelend zeg.
 
Ik weet ook niet hoe veel je sport, maar 1100-1200kcals is echt te weinig.
Juist doordat je zo weinig eet gaat je lichaam in spaarstand, en dus weinig vet verbranden.
En doordat je zo weinig eet krijg je juist vreetbuien omdat je lichaam toch eens wat nodig heeft.
 
Waarschijnlijk wist je dit al, maar probeer je gevoel maar meer te laten luisteren naar je verstand.
 
Veel sterkte en succes in ieder geval!
 

Het klinkt als het klassieke jojo effect.  Dat is psychisch echt heel lastig.
Sport nu wel weer trouwens?

Als het je zo ontzettend moeilijk valt om meer calorieën te eten neem dan gewoon veel meer tijd dan meestal wordt aangegeven. Fysiologisch is dat niet zozeer nodig maar psychologisch wel.

Als ik het laaste deel opnieuw lees, begrijp ik dat je weer sowieso eetbuien krijgt en niet wanneer je meer gaat eten. Eetbuien zijn een teken van je lichaam dat het uitgehongerd wordt/is en meer wil.
Mijn voorstel is eigenlijk tweevoudig:
1 hoog je kcals rustiger op dan meestal voorgesteld wordt, nl. niet 100 kcal erbij per week maar per 2 weken of evt zelfs 3 weken.
2 voer een verplichte junk(mid)dagje in waarin je jezelf toestaat om bijv 3000 kcal te eten zonder schuldgevoel.
Als je jezelf verbiedt om dingen te eten die je 'verboden' hebt verklaard, kan dit juist een trigger zijn om te gaan overeten.
Idem dito als je een onrealistisch laag aantal kcals eet... Actie = reactie.

hi lucy,
 
jou verhaal is voor heel begrijpelijk, ik heb in de zelfde situatie gezeten, heb ook een zwaare axorexia en boulimia periode achter de rug, dus ik weet wat je voeld,
heb je er al ooit hulp voor gezocht, mensen die je helpen inzicht te krijgen waarom eten een obsessie is voor je.
 
ikzelf heb een paar jaar in therapie gezeten, het heeft me ontzettend veel geholpen, het heeft mij leren inzien waarom ik daar in vluchtte.
 
ik raad je dan ook aan om daar hulp voor te zoeken, je zou in eerste instantie naar je eigen huisarts kunnen gaan, en die kan je verder verwijzen.
heb geduld en waar een wil is is een weg.
 
kop op en heel veel sterke.
 
groejes ankie 

@DJMark: Dank je wel, ik zal het proberen..  weet idd wel dat 1100-1200 kcal te weinig is maar als je paniekerig en rusteloos wordt als je meer eet dan dat kies je toch voor de 'veilige' route. Met alle gevolgen van dien. Maar goed, nieuwe dag, nieuwe kansen..

@Remco: ik doe momenteel niet echt aan sport maar ben wel vrij actief, fiets bijv. heen en weer naar school elke dag (2x50 min)

@Espi: Thanks voor het meedenken.. dat 1e voorstel bevalt me wel. Die 100 kcal op weekbasis ging me inderdaad wat vlug. Die junkmiddag.. tja. Ik weet het niet, ik ben zo iemand die daarin doorslaat vrees ik. Dus dan wordt het geen junkdag maar een junkweek. Maar misschien is dat anders als het iets verplichts is wat regelmatig terugkomt. Hoevaak zou ik zo'n junkmoment dan moeten inlassen? 1x in de week of minder vaak?

@ankie: ik heb er wel over nagedacht hulp te gaan zoeken, en misschien doe ik dat ook nog wel..  maar aan de andere kant wil ik het het liefst zelf doen. Ik worstel er ook al een behoorlijke tijd mee en heb de indruk dat hoe meer ik er mee bezig ben hoe lastiger ik het voor mezelf maak. Dus of therapie dan zo verstandig is.. bovendien vóelt het niet echt meer als anorexia in die zin dat ik mezelf nog dik vindt en alleen maar af wil vallen. Ik wil gewoon een normaal, gezond eetpatroon, denkpatroon en leefpatroon terug zonder al teveel bij te komen in gewicht als dat kan. Een paar kg is niet erg (als het maar spier is ) maar niet weer 15 erbij ofzo.

hi lucy,
 
ik begrijp je helemaal, zo dacht ik ook en daar is niets mis mee, pak het rustig aan en als je wat meer gaat eten voeg dat iets toe wat je makkelijk vind om te eten, kijk een maand af hoe het gaat en wat je lichaam doet, probeer in de spiegel te kijken en niet naar de weegschaal, en mij hielp het om m'n vet% te laten meten iedere maand, ik heb mezelf kwa eten ook op deze manier omhoog gebracht. ik ben immers wel veel kilo's in spiermassa aangekomen en ik heb er ook gen moeite meer mee,
alles op z'n tijd stapje voor stapje als je nog vragen hebt mag je me ook wel pm'en
groetjes

@Espi: Thanks voor het meedenken.. dat 1e voorstel bevalt me wel. Die 100 kcal op weekbasis ging me inderdaad wat vlug. Die junkmiddag.. tja. Ik weet het niet, ik ben zo iemand die daarin doorslaat vrees ik. Dus dan wordt het geen junkdag maar een junkweek. Maar misschien is dat anders als het iets verplichts is wat regelmatig terugkomt. Hoevaak zou ik zo'n junkmoment dan moeten inlassen? 1x in de week of minder vaak?

Dat doorslaan is dus juist datgene wat gebeurt als je het jezelf verbiedt.
Reken maar dat het heel anders is als je je junkmaaltijd van te voren plant en dus van te voren bepaalt wat je gaat eten. Wees niet te onrealistisch zoals bijv wanneer je weet dat je normaal een hele zak chips leegeet dat je niet een kwartzak inplant. Of als je een grote patat met mayo & curry eet een kleintje inplant.  Geen minipizza als je altijd een enorme neemt wanneer je doorslaat.
Snap je ? Het is niet zo dat je die hele dag moet losgaan maar evenmin dat je dan jezelf extreem gaat inperken.
Plan bijv een dag van 3000 kcal die bestaat uit zeg pak 'm beet 1500 kcal normale 'schone' voeding en 1-2 maaltijden waarin 'anything' goes. Voor 1500 kcal kan je heel wat lekkers eten. Maar niet en een hele bak ijs (1200 kcal voor de duurdere soorten) en een hele zak chips.

Je kan evt zo'n dag opschuiven bijv als je naar een verjaardag gaat of zo.

Ik weet zeker dat je na verloop van tijd heel anders er tegen aan gaat kijken. Misschien zelfs wel dat je ontdekt dat je dat eten niet eens zo lekker vindt als je altijd dacht. Of juist wel.. De beleving zal echter geheel anders worden.

Lucy, ik ben helemaal geen expert op dit gebied, maar ik denk dat je je een beetje laat meeslepen door de "minder is beter" trend die veel vrouwen in haar greep heeft. Ik vind 60kg weinig voor iemand van 1.75. Ik denk eerder dat je naar 65-70kg moet gaan hoor, zeker als je een beetje sportief bezig bent en je lichaam wat spieren begint te krijgen.
 
Ik denk dat dit wel eens de grootste stap zou kunnen zijn, een stap die je zelf zal moeten nemen.

Heel veel wijze raad heb je al gehad, dus ik weet niet of ik nog iets kan toevoegen Lucy.
 
Je eetbuien kunnen komen omdat je te weinig eet en je lichaam dus om eten snakt. Zodra je  jezelf iets toestaat sla je door, omdat je je zelf schuldig voelt.
Maar ze komen ook omdat je zo onzeker bent. Je wilt niet meer afvallen, en op momenten dat je daar heel erg aan denkt eet je teveel. Of je wordt op een andere manier getriggerd, en eet teveel. Meteen slaat schuldgevoel toe, en dan sla je door, want je denkt: dit is de laatste keer!!!!!!
Probeer heel systematisch je eten op te voeren, maar daarnaast zou ik zeker hulp zoeken om over jezelf te praten. Zoek hulp! Het is zo zonde van je tijd om eindeloos te blijven proberen, terwijl het misschien wel snel opgelost is als je NU hulp zoekt.
Stap een heb je al gezet door erover te durven praten hier.

Allereerst vind ik het heel sterk van je om je verhaal te posten.

Veel mensen hebben problemen met eetgedrag. En vaak ligt de oorzaak niet zozeer in het eten op zich, maar in achterliggende gedachten zoals ontevreden zijn met bepaalde zaken in je leven of in jezelf. Je kan wel proberen om je eten dan onder controle te hebben, maar dat is in feite symptoombestrijding.

Met het juiste zetje in de goede richting, kan het eten weer een vanzelfsprekend iets worden, zonder extremen.

Ik wil je natuurlijk geen probleem aanpraten he ik denk mee. Ik weet wel, als ik zelf erg strikt eet, dat ik dan de neiging heb om te laag in de vetten te zakken, waardoor ik enorme snaaitrek krijg. Met een handje noten is dat aardig te bestrijden, als voorbeeldje. En dingen eten die je lekker vindt (wel gezond natuurlijk) die kunnen ook helpen om je inname wat acceptabeler op te hogen. Qua getalletjes vind ik 60 kg trouwens aan de lage kant voor je lengte.

Succes

http://www.netdokter.nl/default.asp?passed_url=http://www.netdokter.nl/informatie/informatie.asp?node_id=229&version_id=1
 
ik moet zeggen dat je met een lengte van 1.75 en 74kg goed op gewicht zit.. maar nu je 60kg weegt maak ik me daar wel een beetje zorgen over.
 
Ik ben 1.62 en ik weeg 64kg en ik ben ook echt niet dik!
 
Verder is het belangrijk om ook te sporten. Je zult jezelf ook stukken beter voelen als je traint. Hierbij kun je hetgeen je afgevallen bent ook langer vasthouden.
Want door jezelf zo te pijnigen en uit te hongeren lever je alleen maar spiermassa in. En spiermassa is nu net belangrijk wil je een mooi figuur hebben en slank blijven.
 
Staar jezelf ook niet blind met wat de weegschaal aangeeft. Ik heb hem ook ver weg de kast in gedaan want ik werd er ook depri van.
 
Je weet zelf wel dat als je een GOED eetpatroon jezelf aanmeet dat je er echt niet vet van wordt. En maak niet de fout door op een blaadje sla te leven en denkend dat je gezond bezig bent. Je kunt hier op het forum lezen wat men zo al eet... en bb'ers krijgen echt niet snel honger!!!
 
En als het je 24-7 bezig houdt zou je inderdaad kunnen overwegen om professioneel hulp te gaan zoeken. Maar je geeft aan dat je het zelf wilt oplossen, dan zul je verdomde sterk in je schoenen moeten gaan staan, want makkelijk zal het niet worden.

60 kg is aan de lage kant i know.. al is het ook geen ondergewicht hoor, BMI van 20 ofzo. (Ja ik weet dat de BMI maat hier niet hoog gewaardeerd wordt maar bedenk wel dat ik geen bodybuildster ben..). Maar zoals ik al zei, ik zou het ook geen ramp vinden als er een paar kg bijkwam in gewicht, alleen dan liefst geen vet natuurlijk. Naar mijn eigen idee heb ik trouwens nog vrij veel vet in verhouding tot spieren.
 
Erover praten doe ik sinds kort (behalve hier) ook met 2 goede vrienden. Dat lucht al een stuk op al raden ook zij me aan prof. hulp te zoeken. Ik ben nog niet helemaal over de schreef.. de ene dag ben ik depri (vooral als het fout is gegaan en ik een eetbui heb gehad) en denk ik: ja ik moet echt hulp hebben, en de volgende dag word ik opgewekt wakker en zie ik alles weer zitten (en gaat dat voornemen om hulp te zoeken dus weer de prullemand in).
 
En ik leef ook niet (meer) op een blaadje sla hoor, gelukkig! Ik menstrueer weer gewoon en eet ook vrij regelmatig ipv hele dagen te vasten. Ik heb veel voedingstips van dit forum gehaald - ben inmiddels gek op kip, kalkoen, huttenkaas, havermout, nootjes, kwark e.d. Oké, ik eet er wel minder van dan de meeste van jullie maar het is toch een stuk beter dan eerst.. als ik dan verhalen van (voor mijn gevoel échte) anorexia/boulimia gevallen lees dan vraag ik me af of ik niet overdrijf

Ja, zwaardere gevallen van anorexia kunnen heel extreme vormen aannemen. Maar die zijn er ook ingerold he. Iig goed van je dat je het probleem nu al onder ogen ziet voor het zich kan doorzetten.
 
Ik heb in mijn omgeving niet zo'n goede ervaring met professionele hulp. Eetstoornissen, das zo'n beetje de nieuwe melkkoe voor een aantal professionelen he. Wat niet wil zeggen dat je alle professionelen over 1 kam mag scheren.
 
Mocht je beslissen om toch professionele hulp te zoeken, ga dan af op referenties van mensen die je kent. Het belangrijkste is dat je de situatie als een probleem ervaart en er iets aan wil doen.

Ik betwijfel of je "echte" eetstoornissen kunt afmeten aan de mate van eetbuien/geen eten. Er zijn verschillende gradaties, je hoeft niet in extremen te vervallen om toch een stoornis te hebben.
 
En dan is het nog steeds interessant om te weten hoe dat ontstaan is. Als je behoefte hebt aan hulp, zou ik zeker gaan rondkijken. Maar zoals Wreckless zegt, het is wel belangrijk om iemand te vinden die je kan vertrouwen en die jou echt kan helpen. Het is lastig om te bepalen of je wel of niet hulp moet zoeken, dat kan je eigenlijk alleen zelf beslissen

ORIGINAL: lucy

60 kg is aan de lage kant i know.. al is het ook geen ondergewicht hoor, BMI van 20 ofzo. (Ja ik weet dat de BMI maat hier niet hoog gewaardeerd wordt maar bedenk wel dat ik geen bodybuildster ben..). Maar zoals ik al zei, ik zou het ook geen ramp vinden als er een paar kg bijkwam in gewicht, alleen dan liefst geen vet natuurlijk. Naar mijn eigen idee heb ik trouwens nog vrij veel vet in verhouding tot spieren.

En ik leef ook niet (meer) op een blaadje sla hoor, gelukkig! Ik menstrueer weer gewoon en eet ook vrij regelmatig ipv hele dagen te vasten. Ik heb veel voedingstips van dit forum gehaald - ben inmiddels gek op kip, kalkoen, huttenkaas, havermout, nootjes, kwark e.d. Oké, ik eet er wel minder van dan de meeste van jullie maar het is toch een stuk beter dan eerst.. als ik dan verhalen van (voor mijn gevoel échte) anorexia/boulimia gevallen lees dan vraag ik me af of ik niet overdrijf

 
maak anders dat als je doel. Gewoon 2kg aan spiermassa aankomen in 4 maanden tijd ofzo (om maar wat te noemen). Dan kom je aan in gewicht en je leert je lichaam ook beter kennen door het sporten.
Je gaat er beter uitzien en kijken wat je bereikt hebt, zónder jezelf uit te honger en ellendig te hoeven voelen.
Want hoe meer spiermassa je lijf ook heeft, hoe hoger je verbranding en dan maakt een avondje snoepen ook niet zo veel meer uit.
 
en wat goed dat je al bezig bent met de voedingstips!!!
 
suc6 in ieder geval!
 
 

Re: hulp zoeken - tja.. ik wacht er toch nog maar even mee hoor. Denk dat ik er toch zelf voor 100% achter moet staan wil het uberhaupt werken en dat doe ik nu niet. Ik zie mezelf al bij die dokter komen: tja ik weet niet zeker wat ik heb, anorexia of boulimia. Misschien wel geen van beide eigenlijk, ik voldoe niet aan alle symptomen. Ja, ik ben veel afgevallen maar heb geen ondergewicht hoor. Oh en ik eet wel 5x per dag gezonde dingen als het goed gaat. Ja wat weinig kcal eigenlijk maar zeker niet minder dan een doorsnee crash dieet hoor. Wel af en toe eetbuien en ja dan voel ik me superrot achteraf... maar ik ben ook vaak gewoon gelukkig en vrolijk. Het is niet ALTIJD zo. En dan zal je zien, dan heb ik straks hulp en dan gaat het net die 2 maanden onwijs goed. En dat die psych denkt: huh?? Want ja.. er zijn dan toch echt wel ergere gevallen die ze beter eerst kunnen helpen.

Nou ja op die dag dat ik dat 1e berichtje schreef ging het gewoon ook ff helemaal niet goed met me. Echt een rotdag. Op zulke dagen denk ik dan vaak dat ik een hopeloos geval ben en dat ik nooit meer normaal met eten zal kunnen omgaan. Maar zoals vandaag voel ik me weer geweldig en zie ik het weer helemaal zitten. Met het schema wat ik nu heb, heb ik toch al een stuk meer structuur & houvast dan 3 jaar terug en daar ben ik ontzettend blij mee. Alleen wanneer het even fout gaat voel ik me er zo enorm rot onder! Enfin, hulp is me nog even een stapje te ver dus.. maar ik ga zeker ook niet bij de pakken neerzitten hoor. Bedankt voor alle tips iedereen! Ik ga iig proberen om de boel wat langzamer op te hogen en eens in de zoveel tijd een junkdagdeel in te plannen.

En nu ga ik lekker fietsen want het is te lekker weer om binnen te zitten!

ORIGINAL: lucy

Re: hulp zoeken - tja.. ik wacht er toch nog maar even mee hoor. Denk dat ik er toch zelf voor 100% achter moet staan wil het uberhaupt werken en dat doe ik nu niet. Ik zie mezelf al bij die dokter komen: tja ik weet niet zeker wat ik heb, anorexia of boulimia. Misschien wel geen van beide eigenlijk, ik voldoe niet aan alle symptomen. Ja, ik ben veel afgevallen maar heb geen ondergewicht hoor. Oh en ik eet wel 5x per dag gezonde dingen als het goed gaat. Ja wat weinig kcal eigenlijk maar zeker niet minder dan een doorsnee crash dieet hoor. Wel af en toe eetbuien en ja dan voel ik me superrot achteraf... maar ik ben ook vaak gewoon gelukkig en vrolijk. Het is niet ALTIJD zo. En dan zal je zien, dan heb ik straks hulp en dan gaat het net die 2 maanden onwijs goed. En dat die psych denkt: huh?? Want ja.. er zijn dan toch echt wel ergere gevallen die ze beter eerst kunnen helpen.

 
Lees dit nog eens hardop door, Lucy, alsof een ander dit tegen de arts zegt.
Wat zou jouw reactie zijn?
 
Je bent bang, wat heel logisch is.............het heeft tijd nodig. Sterkte!

ORIGINAL: lucy
Want ja.. er zijn dan toch echt wel ergere gevallen die ze beter eerst kunnen helpen. 

 
Waarom zou het erger moeten zijn, of waarom zou jij jezelf onder een ander plaatsen?
 
Tweede deel van je post klinkt positief en zoals je zegt. je moet het zelf echt willen, motivatie helemaal vanuit jezelf laten komen en 100% er achter staan, of je het nu zelf doet of met wat hulp.

Tja, ik weet het hehoi en sis.. als het een ander was zou ik ook zeggen: meis doe ff normaal, ook jij hebt recht op hulp etc. Maar weet je, ik ken mezelf best goed en ik denk dat ik gewoon niet zo goed op therapie zou reageren. Zo'n verspilling van tijd.. ik wil gewoon leven, genieten, weer doelen hebben. Daar word ik gelukkig van! Uiteindelijk moet ik het toch zelf gaan doen dus dan maar liever meteen. Oké, ik ben ook gewoon stronteigenwijs. Maar ik zou uiteindelijk wel hulp aannemen hoor, als het echt niet anders kan. Alleen is dat nu gewoon niet het geval.

Daar komt bij dat ik me nogal voel zitten bij zo'n hulpverlener als ik vertel wat ik nu eet.. want het lijkt toch helemaal niet eetgestoord. Hoop ik Ik eet nu ongeveer dit:

- Ontbijt: 2 volkorenboterhammen met 100 gram huttenkaas en 50 gram komkommer en een stuk fruit (tegenwoordig vaak een pruim, ivm last van obstipatie)
- Tussen: 250 gram magere kwark met wat zoetstof/kaneel
- Lunch: 2 volkorenboterhammen met kalkoenfilet.
- Tussen: een handje nootjes (pistache/cashew)
- Avondeten: ong. 200 gram groenten (rodekool en doperwten/wortelen zijn favorieten maar ook wel bloemkool, sperziebonen etc..), 150 gr mager vlees (meestal kipfilet). Soms nog een zelfgemaakt salade erbij van huttenkaas/komkommer maar dat is een uitzondering.
- Tussen: 250 gram magere kwark met wat zoetstof/kaneel

Ik bedoel maar, volgens mij is dit nog meer dan wat half NL eet die aan de Sonja Bakker zit. Daar komt bij, wat moet ik dan met alles wat ik hier geleerd heb.. krijg ik straks een eetlijst voorgeschreven met sultana's en ontbijtkoek als tussendoortje enzo. Anmenooitniet. Dan komen die eetbuien onherroepelijk terug.

Edit: Nou ja ik wil ook niet zeggen dat het helemaal snor zit... vandaag bijv, ben in het weekend thuis (zit door de week op kamers) en dan eten we vaak smiddags warm. Nu aten we een sukadenlapje.. was yummy, maar wel vet he.. en dan moet ik mezelf toch bedwingen om smiddags niet die nootjes te schrappen en zo voor mijn gevoel wat te compenseren. Naja dat soort dingen dus.. paniekerig/rusteloos gevoel als iets niet volgens schema gaat en vervolgens de behoefte om dat te compenseren ofwel door extra beweging ofwel door bij de volgende maaltijd minder of niets eten. Maar of dat nou een serieuze eetstoornis is of gewoon mijn perfectionisme..