Ik slik nu al een paar jaar geen pil meer en gebruik ook verder geen voorbehoedsmiddelen.
Heb een temperatuurcurve moeten maken, maar die bleek nogal vlak. Met andere woorden: er is vermoedelijk geen eisprong.
Verder ben ik nogal onregelmatig ongesteld,maar wel altijd heel hevig.

Daarom heb ik een verwijzing voor de gyn. gekregen. Mijn man heeft 2 keer een potje sperma in moeten leveren en helaas bleek het vrij levensloos te zijn.

Kortom het wordt voor ons nogal moeilijk om een kind te krijgen.


Ik verwacht geen antwoorden, ik wil gewoon mijn verhaal kwijt.
Ik stop al mijn emoties: mijn verdriet, mijn boosheid, mijn angsten. Ik stop ze allemaal weg. Dat doe ik door te gaan snoepen...
En dat wil ik nu juist niet meer! Het ging juist zo goed, wat betreft mijn eetbuien. Maar door deze toestand kwam het in alle hevigheid terug.
Ik weet ook wel hoe dat komt: ik wilde er eerst niet over praten. Ook niet omdat het voor mijn man nogal wat impact heeft. Hij heeft tenslotte te horen gekregen dat hij vrijwel impotent is. Hij praat er niet over en wil er eigenlijk niet over praten.

Ik ben gisteren naar een paranormaal beurs geweest en ik heb daar bij een standje gependeld:
Of ik een kind zou krijgen. Of ik een kind zou krijgen van mijn huidige man. En of we bij elkaar zouden blijven.
Overigens heb ik het bij een paragnost en bij verschillende anderen niet ter sprake gebracht... Maar dat ik ervoor pendel, wil toch wel zeggen dat ik het erg graag wil.

Er staan mij (ons) nog heel wat onderzoeken te wachten. Wat komt daaruit? Wat heb ik/ hebben wij ervoor over?
Kortom veel twijfel en onzekerheid.

Ik weet dat niemand een antwoord heeft voor mij. Maar ik zoek gewoon een beetje steun, misschien herkenning.

groetjes Patty

'k Kan me voorstellen dat het je enorm raakt en je uit frustratie dingen wegeet. Toch is dat laatste niet de oplossing, maar dat weet je zelf ook wel.
 
Sterkte ermee en besef: zoek het niet te veel in het paranormale, maar houd je beide voeten stevig op de grond.

Tijd zal de antwoorden brengen, maar daar heb je nu niet veel aan. Ik wens jullie allebei erg veel sterkte!

steun en virtuele knuffels en wijze woorden (zoals niet teveel gaan zweven) helpen me ook. Dus dank daarvoor!

Ik zou het antwoord toch eerder uit medische hoek verwachten. De vruchtbaarheid van man en vrouw kan verhogen door een gezonde levenswijze. Helpt dat niet of onvoldoende dan zijn er medische mogelijkheden. Laat je door een arts inlichten.

Ja meid, kop op! Laat je goed voorlichten. Een eisprong die er niet lijkt te zijn...Een eisprong is op te wekken en een man is zelden helemaal onvruchtbaar, er zijn altijd wel wat werkende beestjes te vinden. Waar ze in het ziekenhuis op de fertiliteitsafdeling gewoon op kunnen selecteren!
 
Over wat je te wachten staat en of je er met je man uitkomt, tja, dat kan alleen de tijd uitwijzen. Wellicht is het raadzaam als je toch het traject in gaat er gelijk een maatschappelijk werker of psycholoog bij in de arm te nemen. Voor de begeleiding, steun en het luisterend en adviserend oor. Ik denk wel dat je er voor het grootste succes en behoudt van je relatie er allebei voor 100% voor moet gaan.
 
Dus nog maals, laat je voorlichten, vraag informatie aan bij verschillende klinieken en behandelcentra. Niet teveel in de spirituele wereld duiken, want in mijn ogen drijft die vooral op de angst en (bange) hoop van mensen. daar angst een slechte raadgever is, niet doen dus.
 
En dan sluit ik af met een hele dikke knuffel en als je nog eens van je af wilt schrijven, kom maar op!

Wat Jola zegt
 
Ik heb een kennisje dat na IVF 2 kinderen heeft gekregen, een collega die na hormoonbehandeling ook 2 kinderen heeft gekregen dus het is wel degelijk mogelijk. Het zijn wel zware trajecten, zowel lichamelijk als geestelijk, daar moet je je allebei op voorbereiden, mocht het zover komen. En omdat je man er zo moeizaam over praat, is het dan een idee om dat onder neutrale begeleiding te doen, maatschappelijk werker of iets in die richting? Dan kun je alles uitspreken wat je angstig, onzeker maakt of wat je juist hoop geeft. Zonder in een bepaald gesprekspatroon vast te lopen.
 
Door dat pendelen schep je verwachtingen waarvan je niet met zekerheid kunt zeggen hoe realistisch ze zijn, dat lijkt me geen goed uitgangspunt.
 
 
Sterkte meis
 
 
Oja, topic verplaatst naar "vrouwen".

lieverds, bedankt voor jullie reacties!

In mijn omgeving zijn er meerdere stellen die mbv de medici kinderen hebben gekregen. Ik weet dat er veel mogelijk is en dat houd ik mezelf ook voor.
Maar op dit moment zijn we nog aan het onderzoeken wat er precies aan de hand is. Zowel bij mij als bij mijn man blijkt het niet helemaal goed te werken. Maar hoe en wat precies en wat er aan te doen valt, dat weten we nog niet. En dat maakt me onzeker.
daardoor probeer ik hoop te putten uit andere dingen.

een neutrale gesprekspartner, ik zal het eens voorstellen. (en misschien komt de gyn daar ook wel mee).

Tja het beste advies wat ik je kan geven is rustig blijven en niet wanhopen, bij ons duurde het 7 jaar en bij ons beide geen medische indicatie dat er wat mis zou zijn, uiteraard ook flink in de molen gezeten van het ziekenhuis, maar we hebben daar na een paar jaar snel afstand van genomen, dan wordt je helemaal geleefd en vooral ook omdat er met ons niks mis was.
 
IVF was voor ons geen optie en eigenlijk hadden wij er ons er maar bij neergelegd dat we geen kinderen zouden krijgen en het gezegde kinderen neem je niet maar krijg je werd voor ons pijnlijk duidelijk
 
Toen mijn vrouw alsnog zwanger raakte, was dat voor absoluut het grootste geschenk wat ik ooit gekregen heb.
 
Mijn advies, blijf rustig, laat je niet gek maken en geniet van wat het leven je zo ook te bieden heeft, uiteindelijk ben ik er absoluut van overtuigd dat altijd alles goed komt.
 
In elk geval sterkte er mee.

Mijn advies, blijf rustig, laat je niet gek maken en geniet van wat het leven je zo ook te bieden heeft, uiteindelijk ben ik er absoluut van overtuigd dat altijd alles goed komt.

Welke weg je ook gaat bewandelen, dit zou ik zeker onthouden, Patty.

Denk dat het vooral zaak is SAMEN gelukkig te blijven.
Succes in elk geval!

ik ga het ook zeker proberen te onthouden.


Ja, vooral dat Samen is belangrijk.

Klinkt gek, maar doordat we uitgenodigd waren bij de buren konden we even aan wat anders denken, even uit ons vaste patroon. En dat was goed.

Dit is zeer zekers geen makkelijke situatie voor een relatie,MAAR idd zoals al gezegd hier,SAMEN is belangrijk!!!!
 
Ook ik wil JULLIE héél véél sterkte toewensen en ook ik kan hier komen met een verhaal uit ons leven,waaruit ook ik alleen maar kan zeggen,dat het goed komt,nie echt een echte troost maar wel mogelijk.
 
Toen ik bij de bevalling van onze zoon ernstig ziek werd en een zware behandeling kreeg,kreeg ik te horen dat ik onvruchtbaar zou zijn na de behandeling,bij ons mss minder zwaar want we hadden een gezonde zoon,maar het verdriet was er niet minder om want ik wilde tenminste nog 1 kindje, 5 jaar later bevallen van onze dochter,zo zie je maar.
Maar ok dit is wel iets anders dan bij jullie.
 
Maar blijf hopen!!!!!!!!!
Ik pm je straks iets van mijn zwager en schoonzus,en ze hebben nu een dochtertje van 2 jaar en dat wetende dat mijn zwager nooit kinderen zou kunnen krijgen.
Een hele weg geweest voor hun,maar SAMEN sterker geworden erdoor

Jeetje, kan me voorstellen dat dit erg frustrerend is...
 
Sterkte en probeer toch de moed erin te houden...

vandaag terug geweest bij de gyn.
Heel kort door de bocht; bij mij lijkt alles oke. Het ligt bij mijn man en het zijn een aantal dingen. Maandag naar de uroloog om te zien wat er aan te doen valt.

Aan de ene kant opluchting en aan de andere kant een flinke domper.
Ik hoef niet te vertellen hoe erg mijn man het vond, ik denk dat iedereen zich dat wel kan voorstellen.
Ik probeer hem te steunen en heb hem ook gezegd dat het niet een reden zal zijn om te scheiden.

Voor mezelf ben ik erg blij dat het bij mij oke is. Ik ben nu alleen en kan daar even heerlijk aan toegeven. Als mijn man erbij is, is dat toch wat lastiger...

Wat eten betreft; heb me vorige keer even een periode laten gaan en ben nu ernstig op dieet. Het gewicht wat ik was aangekomen is er alweer af ( ik eet nauwelijks koolhydraten dus het zal vooral vocht zijn wat er af is, maar toch...). Voorlopig ga ik nog even door met het dieet.

Goed om wat van je te horen, patty! En goed dat je je voeding weer onder controle hebt.
 
Nu nog afwachten wat de mogelijkheden voor je man zijn.

He Patty,

Ik ben lang niet hier geweest, dus vandaag de gemiste topics even langsgelopen en ik zag de jouwe en wilde even reageren.
Been there, done that.... Dus even een hart onder de riem steken.
Hier hetzelfde: geen/heel onregelmatige cyclus na het stoppen met de pil (jaar lang niet ongesteld en maar hopen en hopen).
Uiteindelijk bij een gyn terecht gekomen (achteraf een enorme z*k, want hij vond het niet nodig om me recht voor zijn raap te vertellen wat er mis was, maar goed), onderzoekjes gehad, bloedprikken gedurende een cyclus.
Om een lang verhaal kort te houden: ik bleek PCO te hebben, vervolgens mijn man (toen nog vriend) bekeken: slecht zaad. We werden naar huis gestuurd met 'komt U maar terug als U gaat voor ICSI'.
Pffffffffff.... ik wilde graag kinderen, maar had ook gezegd dat ik ze niet wilde krijgen met dokteren. Maar toen verteld werd dat dat de enige optie was, moest ik toch even de boel op een rijtje zetten.
Na een jaar was ik eruit: dan maar ICSI. Inmiddels waren we verhuisd, had ik ander werk, dus ben ik naar een andere gyn gegaan. De man zag er veel meer heil in, heeft alles goed op een rijtje gezet, manlief nog eens nagekeken en toen bleek alles gewoon goed. Mijn man en ik hebben de knoop daar doorgehakt: deze behandeling gaan we aan. Geen ICSI, geen IVF, eerst iets anders proberen. Ik heb toen een kleine operatie ondergaan en het resultaat was: 4 maanden later zwanger van een tweeling, wel na slikken van wat medicijnen.
Ons jongste kindje hebben we gekregen door goed op de temperatuur te letten, want daaruit bleek wel dat ik (nadat ik zwanger was geweest) nu een eisprong had.

Ik hoop voor jullie dat het net zo zal gaan als bij ons. Dat het bij je man toch mee lijkt te vallen (eerste keren moest hij een potje inleveren bij het lab, bij de laatste gyn keek de gyn zelf maar 'vers' in geleverd spul.. Mijn man verdenkt het eerste ziekenhuis er nog steeds van dat ze zijn potjes te lang hebben laten staan, dus dat ze teveel afgekoeld zijn, waardoor de uitslagen niet goed waren.. eerste keer heeft ie zelfs gezien dat het potje lang bleef staan op de balie) en dat jullie alsnog samen zwanger raken. Al dan niet met hulp van de medische wereld.
Mocht je me willen pm'men, ga je gang!
En mocht je in de buurt wonen, kan ik je mijn gyn zeeeeeeer aanraden!

Gisteren bij de gyn. geweest. Aldaar is gekeken naar mijn temp.curve en dat zag er prima uit. Ook gesproken over het laatste spermaonderzoek van mijn man,maar dat liet geen verbetering zien. Jammer genoeg.
Je hoopt toch, misschien tegen beter weten in, dat zo'n emobolisatie toch zin heeft. Een gevalletje van: "operatie geslaagd, patient overleden".

De gyn heeft ons dan ook doorverwezen naar het VU, want het wordt ivf of icsi en dat doen ze niet in dat ziekenhuis.
Eenmaal thuis heb ik dan ook gelijk gebeld met het VU. En nu is het wachten op de papieren die we thuisgestuurd krijgen en die we dan weer ingevuld terug moeten sturen. Als dat dan weer in het team besproken is, krijgen we een oproep voor een afspraak.
Dus dat gaat nog wel even duren allemaal...

Sterkte ermee Patty, want het is een hele aanslag op je gemoedsgesteldheid om die 'medische mallemolen' in te gaan om een kindje te krijgen!

Weer een stap verder, dat wel

Hee Patty.
Als eerste wil ik je heel erg veel sterkte toewensen..Hoe moeilijk het ook is, maar je mag de moed niet laten zakken. Het is precies wat je in je topic titel zegt.. Moeilijk zwanger kunnen raken.. Dus niet onmogelijk..
Zelf ben ik nog niet aan kinderen toe, maar soms denk ik er wel eens aan hoe het zou zijn als ik geen kinderen zou krijgen.. Helaas weet ik daar geen antwoord op.. Ja het zou klote zijn.. Maar hoe dan verder?? Dat is wat al eerder gezegd is, tijd heeft alle antwoorden..

Mijn oom en tante hebben geen kinderen kunnen krijgen, vanuit beiden kanten.. Wat er precies was weet ik niet.. Na een aantal onderzoeken en overwegingen om te adopteren hebben ze besloten om volledig voor elkaar te gaan. En eerlijk is eerlijk ze zijn gelukkig samen, ik heb nog nooit zo'n sterk koppel gezien.

Dus wat ook in de toekomst ligt voor jullie.. Heb steun aan elkaar..
 
Sterkte....